Titik ni Ederic

Ka Martin

Ederic — Sun, 14 Aug 2011 12:10:40 +0000

Kaarawan ng kaibigan kong si Alexander Martin Remollino – isang makabayang makata ang manunulat – noong Agosto 6 at nagkita-kita kami ng ilan pa sa mga kaibigan niya para alalahanin ang kanyang birthday. Pumanaw si Alex noong Setyembre 3, 2010. Nais kong ibahagi sa inyo ang pahayag na binasa ko noon sa gabi ng parangal sa kanya:

Marahil, marami po sa ating naririto ngayon ay naubusan na ng mga salita sa nangyari kay Alex. Ang ginagawa na lang natin — lalo na iyong mga di nakasama si Alex sa huling yugto ng kanyang paglalakbay — ay maghapuhap ng mga alaala noong kapiling pa natin siya.

Kaya hayaan ninyong ikuwento ko kung paano namin nakasama si Alex sa website at online community na Tinig.com, na iniluwal sa inspirasyon ng People Power 2. Maaari siguro naming ipagmalaki na kami sa Tinig.com ang mga unang nakasama ni Alex sa kanyang pagtahak sa cyberspace.

Ganitong buwan din, Setyembre, taong 2001, nang malathala ang mga unang akda ni Alex sa Tinig.com.

Dahil sa humanga ako sa kanyang husay sa pagtalakay sa mga usapin at sa galing sa paggamit ng Filipino at English, pagkalipas ng ilang buwan ay inanyayahan ko siyang maging kolumnista at kapatnugot ng Tinig.com. Masaya niyang tinanggap ang mga bagong gawain nang walang anumang hinihintay na kapalit kundi ang kasiyahang makatulong sa pagbibigay ng pagkakataon sa mga kabataang Pinoy na makapagpapahayag ng kanilang saloobin sa iba’t ibang usapin.

Sa kanyang unang sanaysay na “Tungo sa Pangmatagalang Kapayapaan,” ipinaliwanag ni Alex sa paraang madaling intindihin kung bakit nagkakaroon ng rebelyon. At sa kanyang tulang “Sa Aking Panulat,” inilatag ni Alex ang tema at uri ng panitik at peryodismong itataguyod niya hanggang sa huli:

Ikaw ang aking maso
sa pagpanday ng isang bayan
kung saan walang taong parang asong nakagapos
habang hinihimod ang paa ng kung sino,
kung saan ang mga tao
ay mga mulawing lahat at di mga kawayan.

Kapayapaan at kalayaan. Karapatang pantao at katarungang panlipunan. Pag-alaala at pagpapatibay ng alaala ng mga dakilang Pilipino. Matibay na perspektibang pangkasaysayan. Iyan ang mga temang pumuno sa mga pahina ni Alex sa Tinig.com.

Hindi iniwan ni Alex ang Tinig.com. Sabi nga ng kasintahan ko, si Alex ang bumubuhay sa Tinig.com. Noong sobrang abala ako sa trabaho sa GMA-7, sila ni Aris ang nagpatakbo sa website. Sa mga panahong inaatake ako ng katamaran, siya ang nangungulit sa mga deadline. Bago siya ma-ospital, ini-email pa niya ako dahil nawalan siya ng access sa site. Nang maayos ang technical glitch, naipost niya ang huli niyang kolum.

Nakasama rin namin si Alex sa pagbubuo ng maliit na online group naming Filipino Youth for Peace, na sumalungat sa giyera ng US sa Iraq. Siya ang nagbuo at nagsulat ng mga pahayag ng grupo.
Bilang kaibigan at kasama sa minsan-minsang EB o rally, sa una’y matatakot ka kay Alex. Para kasing laging galit ang malaking taong ito. Pinagngangalit siya ng galit sa kawalan ng katarungan at katuwiran.
Pero sa oras ng kwentuhan at tawanan, lalo na kung may inuman sa Mang Jimmy’s o sa sarado na ngayon Jordan’s, sa kasiyahan ay nawawala ang mga maliliit na mata ni Alex. Ang kanyang masasayang tawa at lalong sumisingkit na mga mata — bukod syempre sa kanyang maikli ngunit ulirang buhay bilang tunay na anak ng bayan — ay kabilang sa mabubuting mga bagay na iniwan ni Alex sa atin.
Sa huli, salamat sa kanyang ina, kay Aris, at kay Becca, at ibinahagi ninyo sa amin si Alex.

(Pinoy Gazette)

May Pajero man o wala

Ederic — Sun, 24 Jul 2011 12:07:29 +0000

Nakatikim ng sermon mula sa mga senador si Philippine Charity Sweepstakes Office (PCSO) Chair Margarita Juico sa pagdinig ng Blue Ribbon Committee sa isyu ng pagtanggap ng ilang obispong Katoliko ng mga sasakyan mula sa PCSO noong panahon ni dating Pangulong Gloria Macapagal-Arroyo. Hindi kasi maipaliwanag ni Juico kung bakit tinawag ng media na “Pajero bishops” ang mga obispong nasangkot sa kontrobersiya, gayong wala naman daw sa kanilang nakatanggap ng Pajero.

Ayon sa ulat ng Commission on Audit, umabot sa P6.9 milyon ang kabuuang halaga ng pondo ng PCSO na ipinagkaloob sa Simbahang Katoliko para ibili ng mga sasakyan para sa mga diyoseses ng Cotabato, Zamboanga, Basilan, Butuan, at sa Caritas Nueva Segovia. Ang mga sasakyang natanggap daw ng mga obispo ay Nissan Pathfinder, Mitsubishi Strada, Toyota Grand Hiace, Mitsubushi Strada pickup, Toyota Hiace Grandia, Mitsubishi Montero, at Isuzu Crosswind.

Sa limitadong pagkakaalam ko sa mga sasakyan, ang Mitsubishi Montero ay kamag-anak ng Mitsubishi Pajero, at sa ibang bansa, may kakabit pa ring Pajero ang pangalan ng Montero. Di kaya sa isang Montero galing ang bansag na “Pajero bishops”?

Para sa mga senador, walang ilegal sa pagbibigay ng sasakyan ng PCSO sa mga obispo. Ginamit naman daw nila ang mga ito hindi para sa sarili kundi sa kanilang mga gawaing pangkawang-gawa. Ayon pa kay Senador Miriam Santiago, mukhang tinrabaho ng isang PR man ang pagpapaputok ng “Pajero bishops” controversy para pagtakpan ang mas malaking eskandalo ng maling paggamit ng pondo sa PCSO at sa Philippine Amusement and Gaming Corporation. (Sa tingin ko, unti-unti na ring nabibisto ang mas malaking katiwalian na binabanggit ng senadora.)

Pero nakatanggap man o hindi ng Pajero ang mga obispo, legal man ito o hindi, dapat ding isaalang-alang ang konteksto – ang panahon at pagkakataon – sa pagsusuri kung katanggap-tanggap ang ginawa nilang pagtanggap ng pondo mula sa PCSO, isang opisina sa ilalim ng noo’y presidenteng si Arroyo. Kabi-kabila ang kontrobersiya at bintang ng katiwalian laban kay Arroyo noon, at ilang ulit na nanlumo ang mga kritiko ni Arroyo nang manatiling playing safe ang mga obispo gitna ng mga panawagan ng pagbibitiw at pag-impeach sa kanya.

Hindi maiiwasang isipin ng mga tao na maaaring kakabit ng mga donasyong ito ang kanilang katapatan at tahimik na suporta sa dating pangulo sa kabila ng umano’y pangungurakot at pandaraya, lalo na kung ganito ang mababasa nila: “I hope you will never fail to give a brand new car which would serve as your birthday gift to me.” Galing yan sa sulat ni Butuan Bishop Juan de Dios Pueblos sa noo’y pangulo. “Be assured of my constant support and sincerest prayers to your Excellency,” ang pagtatapos niya. Ngayon, para na siyang tagapagsalita ni Arroyo kung makabanat kay Pangulong Aquino.

Sigurado ako, hindi ganito ang ini-expect natin sa ating mga obispo.

(Pinoy Gazette, Hulyo 24, 2011)

Kariton ng mga pangarap

Ederic — Sun, 10 Jul 2011 12:05:13 +0000

Kamakailan ay naging saksi ako sa katuparan ng isang pangarap. Malaking bagay ito sapagkat ang kaganapang ito’y kakanlong at magpapayabong sa marami pang mga pangarap.

May tinatapos ako nang weekend na iyon nang mag-tweet si Andrew Wolff, ang makisig at maalalahanin kong pinsan. Papunta raw siya kay Efren Peñaflorida, Jr. sa Cavite. Araw iyon ng pagbubukas ng Kariton Building ng organisasyon ng Pilipinong CNN Hero. Dahil kaladkarin ako nang araw na iyon — at talaga namang bilib sa Dynamic Team Company (DTC) ni Kuya Ef — agad akong sumagot na sasama ako. Mahaba-haba ang biyahe namin dahil sa trapik. Itinuloy na lang namin habang kumakain ng libre niyang McDo meal ang mga kuwentuhan at talakayang kadalasa’y sa YM at Twitter lang namin ginagawa. Natawagan pa namin si Tita Mila at nagkumustahan sila.

Malapit nang dumilim nang makarating kami sa Cavite City. Nahanap din namin ang Kariton Building matapos ang ilang pagpa-ikut-ikot. Tapos na ang programa, pero naroon pa rin ang mga bata. Ipinakilala kami ni Kuya Ef sa kanyang mga kasamahan at inilibot kami sa tatlong palapag na gusali na tinatawag ding KarBuil, short for Kariton Building, dahil ang disenyo ng gusali ay parang isang malaking kariton.

Mayroon itong activity area na maaaring pagdausan ng mga pagsasanay at siya na ring silid-aralan. Nasa itaas naman ang aklatang naglalaman ng mga libro, telebisyon, at iba gamit sa pag-aaral. Mayroon ding opisina, kusina, bodega, silid-pulungan, roof deck at viewing deck, pati na rin tenant rooms sa KarBuil.

Isinama kami ni Kuya Ef sa viewing deck sa itaas ng gusali. Habang tinatanaw naming tatlo ang paligid na unti-unti nang nilalamon na ng dilim, hindi ko maiwasang mamangha. Nakatungtong kami sa isang gusaling nabuo mula sa isang pangarap: ang mithiing magkaroon ng malaking espasyo para sa mga gawaing hihikayat sa mga kabataang ituloy ang kanilang pag-aaral sa kabila ng maraming balakid. Nakatutuwang isipin na sa tulong ng bayanihan, suporta mula sa mga kaibigan, at maraming mga panalangin, nakatayo na ang Kariton Building.

Ayon kay Kuya Ef, ang Kariton Building ay hindi magiging isang pormal na paaralan, kundi gagamitin bilang tutorial center. Layunin ng DTC na mahikayat ang mga batang tinutulungan nila na maging mas intresadong matuto at mahalin ang kanilang pag-aaral.

Nang umakyat sila ni Kuya Ef para sa interview, nakipagkuwentuhan at nakipagkulitan naman kami ni Andrew sa mga bata. Nalaman naming ang DTC at ang mother organization nitong Club 8586 ay nagluwal ng mga bagong samahan ng mga kabataan na ang layunin ay tumulong sa iba pang mga kabataan. Nakilala namin sina Zhenkie ng Caring Children. Nasa high school pa lamang sila, pero mga leader na, at ang kanilang grupo ay may mga buhay na proyekto. Ang kanilang business manager, halimbawa, ay talagang may business: nagtitinda siya ng ice candy noong araw ng pagbubukas ng KarBuil. Ang kinikita nila sa mga ganoong proyekto ay ginugugol naman nila sa outreach activities gaya ng pamimigay ng mga gamit sa paaralan. Sobrang nakaka-inspire ang mga kabataang iyon.

Masaya at inspirado akong nakisakay ulit sa kotse ni Andrew pabalik sa Maynila nang gabing iyon. Maipagmamalaki naming nakausap namin si Kuya Ef, na idolo ng maraming Pilipino, at naging bahagi kami ng pagbubukas ng kanyang kariton ng mga pangarap. Nawa’y patuloy na lumawak ang kilapsaw ng kabutihang sinimulan ng grupo nina Kuya Ef.

(Unang nalathala sa www.ederic.net. Mag-email lang sa ederic_eder@yahoo.com para sa comments)

Rizal @ 150

Ederic — Sun, 26 Jun 2011 11:05:52 +0000

Noong mas bata pa ako, may ilusyon akong reincarnation ako ni Jose Rizal. Gaya niya, ninais ko ring maging doktor, manunulat, pintor, makata — at babaero. ‘Yun nga lang, ang nakuha ko sa kanya ay ‘yung parteng laging basted — o nauunsyami ang love life.

Pero sa bandang huli, nakilala ko si Myla, isang binibining sa murang edad ay nangako sa sariling ang mamahalin niya’y isang lalaking kagaya ng ating pambansang bayani. Yun nga lang, hindi ko maipaliliwanag kung paano ko siya nakumbinsing ako ang hinahanap niya. Siguro, dahil gaya ni Rizal, di ako kalakihang tao. O baka naman nakalimutan na lang niya ang lumang pangako niya.

Kapwa kami excited sa pagsapit ng pag-alaala sa ika-150 kaarawan ni Rizal. Nagbalak pa kaming pumunta sa Luneta para makiisa sa pagdiriwang, pero umeksena si “Egay,” na nagdala ng pabalik-balik na ulan sa Kamaynilaan. Online na lang ulit ang kontribusyon ko sa mga pagdiriwang. Si Myla naman ay tumutok na lang sa pag-aayos ng mga istorya tungkol kay Rizal na ipapalabas nila sa telebisyon.

Sa gitna ng mga film showing, book launch, fun run, lecture, at iba pang gawain para sa Rizal @ 150, naisip ko lang na sana’y lumampas sa pagiging sentimental at lip service lang ang lahat ng ito. Napakadali kasing magsuot ng Rizal t-shirt, magbasa ng mga babasahin at makinig sa mga kanta tungkol sa kanya, at kung anu-ano pa. Pero pagkatapos ng mga ito, ano?

Sabi nga ni Pangulong Noynoy Aquino sa kanyang talumpati: “Hindi po lahat ay pinapalad na tawagin upang magbuwis ng buhay para sa bayan. Subalit para sa nakararami, nasusukat ang pagkabayani sa araw-araw nating pagharap sa maliliit na sangandaan: Ang pagsunod sa batas, ang paggalang sa kapwa, ang paggawa ng tama sa sinumpaan nating mga tungkulin, at ang manindigan sa atin pong prinsipyo.”

Magsilbi nawang inspirasyon ang buhay at kamatayan ni Rizal sa pagtahak natin sa matuwid na landas na pangarap ng ating pangulo.

Samantala, binalikan ko rin ang “Veneration Without Understanding” ni Renato Constantino, isang makabayang mananalaysay. Ayon kay Constantino, kung paanong nakinabang tayo sa mga magagandang katangian ni Rizal, mahalaga ring pag-aralan natin ang kanyang mga kahinaan at matuto mula rito.

Sa kanyang “Our Task: To Make Rizal Obsolete,” ipinahayag din ni Constantino ang pagnanais na dumating ang panahong babasahin na lamang natin ang mga akda ni Rizal bilang pag-alaala sa nakalipas, at di bilang salamin ng kasalukuyang mga problema ng bayan.

Kapag nakumpleto na natin ang gawain at adhikain ni Rizal at narating ang Bagong Pilipinas sa pamamagitan ng tuwid na landas, di na natin kakailanganing maghanap ng mga bayaning tulad niya. Sa panahong iyon, aalalahanin at pararangalan na lang natin siya kasama nina Andres Bonifacio at marami pang ibang nabulid sa dilim ng gabi habang nag-aalay sila ng buhay para sa adhikaing nagdala sa atin sa pangarap na iyon.

Maabutan nawa namin ni Myla — nating lahat — ang panahong iyan.

(Pinoy Gazette)

Si Ma’am Chit

Ederic — Mon, 13 Jun 2011 06:34:06 +0000

Isa si Ma’am Chit Estella sa mga alumni at dating pangulo ng UP Journalism Club na ang mga pangalan ay inilalagay namin noon sa recruitment posters na ipinapaskil sa kampus. Isa siya sa mga iginagalang na pangalan sa peryodismo at tinitingala naming noo’y mga estudyante sa UP College of Mass Communication (UP CMC).

Hindi kami naging malapit na magkatrabaho, pero lagi akong may kaugnayan sa mga institusyong bahagi siya, at nanatili siyang isa sa mga hinahangaan kong peryodista. Labis kong ikinalungkot ang pagpanaw niya sa isang aksidente noong Mayo 13.

Naging managing editor si Ma’am Chit ng dyaryong tinatawag kong “mother studio” – ang Manila Times ng dekada 90. Katuwang siya ng noo’y editor-in-chief at kapwa UP JournClub alumna na si Ma’am Malou Mangahas sa pagsusulong ng makabuluhang at malayang pamamahayag. Apat na summer akong nagsanay sa ilalim ng kanilang grupo, at sa Times ko unang naranasan ang pagiging totoong peryodista.

Nahati ang kahanga-hangang grupo ng Times editors nang mag-apologize ang mga may-ari ng diyaryo sa noo’y Pangulong Joseph Estrada dahil sa isang istoryang kinainisan ni Erap. Kabilang si Ma’am Chit sa mga nag-resign bilang protesta, samantalang sina Ma’am Malou ay nanatili. Pagka-graduate, nakasali pa ako nang ilang buwan sa Times bilang correspondent hanggang sa magsara ang diyaryo noong Hulyo 1999.

Pagkatapos noon, naging punong patnugot si Ma’am Chit ng Pinoy Times, ang matapang na Tagalog tabloid ng Inquirer founder na si Eugenia Apostol. Isa ang Pinoy Times sa mga nagbunyag sa mga eskandalo sa rehimeng Estrada. Bagamat pinalampas ko ang pagkakataong maging reporter, nag-ambag naman ako ng opinion pieces para sa kanilang youth column. Minsan din akong nakadalaw opisina nila sa Kamuning at nakahingi ng pahintulot nina Ma’am Chit na mai-reprint ang isang istorya nila sa website kong Tinig.com.

Inirepost ko rin sa Tinig.com ang articles sa Yonip.com ng kabiyak ni Ma’am Chit na si Prof. Roland Simbulan, isang makabayang guro sa UP Manila at advocate ng kapayapaan at kasarinlan.Nagkakilala sila ni Ma’am Chit sa Philippine Collegian.

Aniya, minsan daw ay may staff ng isang senador na nagbigay kay Ma’am Chit ng P5,000 sa isang presscon. Walang pag-aalinlangang ibinalik niya ito na may kasamang sulat sa senador. “Her compassion for victims was natural. She was consistent in her ethics. She was gentle but had the inner strength. How can you not love such a woman?” ani Sir Roland.

Nang magsara ang Pinoy Times, nagturo si Ma’am Chit sa UP CMC at sa Ateneo. Naging editor din siya ng Philippine Journalism Review Reports. Inilalathala ito ng Center for Media Freedom & Responsibility, na dati ko ring pinagtrabahuhan bilang staffwriter sa ilalim nina Melinda Quintos-de Jesus at Prof. Luis Teodoro, dating UP CMC dean.

Itinayo ng grupong kinabibilangan nina Prof. Chua, Booma Cruz, Luz Rimban, Jennifer Santiago, Ellen Tordesillas, at ni Ma’am Chit ang Vera Files, isang news organization na tumatalakay nang malaliman sa mga isyu. Content partner sila ng Yahoo! Philippines, kung saan ako nagtatrabaho ngayon.

Ayon sa kaibigan at kasamahan niyang si Prof. Yvonne Chua, 2005 nang mag-apply bilang full-time faculty member sa UP CMC si Ma’am Chit, na kilala bilang Prof. Lourdes Simbulan sa school. Nang pumanaw si Ma’am Chit, adviser siya ng JournClub, na nagsabi sa kanilang pahayag: “She was always a mother to us, ready to answer our questions, reminding us to take care of applicants, imparting constructive criticism.”

Sa paglisanni Ma’am Chit, nawalan ang bansa ng isang mahusay, mapagkalinga at may prinsipyong guro at mamamahayag. Ngunit nawa, ang kanyang buhay at kasaysayan ay magluwal ng marami pang tulad niya.

(Pinoy Gazette)

Kahirapan at karangyaan

Ederic — Sun, 22 May 2011 09:40:07 +0000

Nakadilaw akong pumasok sa Lola Idang’s para magtanghalian noong Linggong nakipagbakbakan ang ating Pambansang Kamao, si Manny Pacquiao, sa Amerikanong boksingerong si Shane Mosley. Magsisimula na noon ang laban, pero dahil di ako masyadong natutuwa sa sabong ng mga tao saka wala naman akong cable at pay-per-view, sa Internet ko na lang minonitor ang laban. Nag-liveblog ang Yahoo! Philippines at may blow-by-blow updates din ang Twitter users.

Paglabas ko sa bahay, tinitingnan ko kung may mga ibang taong nakadilaw rin. Bago kasi ang laban, ini-anunsiyo ni Pacquiao na dilaw na gloves ang gagamitin niya bilang simbolo ng pagkakakaisa ng mga Pilipino sa paglaban sa kahirapan. Nanawagan din siya sa mga manonood ng laban sa Las Vegas, gayundin sa mga kababayan sa Pilipinas, na magsuot ng dilaw sa araw ng pagtutuos nila ni Mosley.

Dinala naman ng GMA Network, ang home network ni Pacman, ang kampanya sa Internet sa pamamagitan ng yellow gloves Twibbon campaign. Hinikayat nila ang Pinoy netizens na maglagay ng yellow gloves sa kanilang Twitter at Facebook avatars.

Siyempre, ang kabiyak ni Manny na Jinkee ay nakiisa sa kampanya ng kanyang asawa. Dilaw na hikaw ang isinuot niya sa araw ng laban. Pero ang dilaw na hikaw rin ang naging mitsa ng maraming pagpuna sa mag-asawa. Napaulat kasing pitong milyong piso ang halaga nito. Sabi nga ng isang kaibigan ko sa Twitter: “Yellow gloves to fight poverty. Jinkee wearing earrings worth 7M. What is wrong with this picture?” Na-retweet nang maraming ulit ang tweet na ito. Marami pang ibang nagsulat tungkol sa kabalintunaan ng sitwasyon.

Nang i-retweet ko ang comment na ito, may sumagot sa akin ng “so what?” Para naman sa iba, walang masama sa pagsusuot ni Jinkee ng napakamahal na hikaw bilang simbolo ng paglaban sa kahirapan. Alam naman kasi ng lahat na hindi galing sa pagnanakaw ang ipinambili nito. Ang totoo niyan, pinaghirapan talaga ni Pacquiao ang lahat ng karangyaang tinatamasa nila. Literal na dugo at pawis sa bawat laban sa boksing ang puhunan niya rito.

Naalala ko sa isyung ito ang kontrobersyal na pagbili ni Pangulong Noynoy Aquino ng previously used Porsche ilang buwan na ang nakalilipas. Naniniwala rin ang lahat na personal na pera ng pangulo ang ginastos sa mamahaling sasakyan. Kaya naman para sa mga tagasuporta niya, walang masama sa kanyang ginawa. Ngunit para sa iba, insensitive ang ginawa ng presidente. Kakaiba lang kasing habang naghihirap ang mga kababayang itinuturing niyang boss, bibiyahe naman sa mamahaling sasakyan ang pangulo.

Ganito rin ang pagtingin ko sa usapin ng marangyang porma ni Jinkee. May karapatan silang gastahin ang sarili nilang pera sa anumang paraang gusto nila. Dahil sa bunga ng paghihirap at pagsisikap ang kanilang yaman, deserving silang i-enjoy ito. Dapat din silang purihin dahil sa pagtulong sa kapwa nila. Si Pacquiao ay may mga iskolar na pinag-aaral.

Pero dahil isa ring public official si Pacquiao, kailangan ding iwasan nila ang lantaran at pampublikong pagpapakita ng kanilang karangyaan, lalo na sa mga kampanya at gawaing kaugnay ng paglaban sa kahirapan.

(Pinoy Gazette)

AJ Perez, 18

Ederic — Sun, 08 May 2011 14:08:40 +0000

AJ Perez (Larawan mula sa ABS-CBN

Gumising noong Abril 17 ang mga tagahanga ni Antonello Joseph Sarte Perez — mas kilala bilang AJ Perez — sa balitang wala na ang kanilang idolo. Pabalik na si AJ sa Maynila mula sa isang pagtatanghal sa Dagupan nang mag-overtake at bumangga sa isang Partas bus ang sinasakyan niyang van. Wala nang buhay ang batang aktor nang dumating sa ospital.

Ipinanganak noong Pebrero 17, 1993, labingwalong taong gulang pa lamang si AJ nang siya’y pumanaw. Bikolana ang kanyang ina at Ilonggo ang kanyang ama. Nagsimula siya bilang commercial model at lumabas sa patalastas ng mga produktong gaya ng Milo, Colgate, Pepsi, Sun Cellular, Ayala Land, at Globe. Siya rin daw ang nagpauso ng “ye-bah!” sa advertisement ng UFC Banana Ketchup.

Noong 2006, nagsimula ang kanyang pag-aartista nang maging bahagi siya ng Star Magic Batch 13. Lumabas na siya sa ilang pelikula gaya ng “Kasal, Kasali, Kasalo,” “Sakal, Sakali, Saklolo,” “BFF: Best Friends Forever, at “Ang Tanging Pamilya: A Marry Go Round.” Sa telebisyon, napanood siya mga palabas kabilang ang “Abt Ur Luv,” “Lobo” at “Agua Bendita.”

Inuna ni AJ ang edukasyon – kaka-graduate lamang niya ng high school sa La Salle Greenhills kaya ngayon pa lamang nagningning ang kanyang bituin. Katunayan, kakatapos lamang ng kanyang hit na telenobelang “Sabel,” at naging bida siya noong isang taon sa pelikulang “Cinco.” Nakatakda rin sana siyang gumawa ng pelikula kasama ang cast ng “Mara Clara.”

Kabilang si AJ listahan ng “Showbiz’ Next Big Thing” ng YES Magazine. Ani Johnny Manahan ng Star Magic, “If he [AJ] gets the right break, he’d be like a Rico Yan.” Sa kasamaang palad, si AJ ay naging gaya nga ni Rico – na isa ring Star Magic talent at La Sallista — maagang binawian ng buhay sa panahon ng Semana Santa habang natutulog.

Sabi ko sa Twitter, “The younger ones now have their own Rico Yan.” Si Rico ang isa sa mga idolo ng aming kapanahunan, pero apektado rin ako ng pagpanaw ni AJ. Ilang linggo bago siya mawala, naghahanap pa kami sa opisina ng larawan niya dahil itanampok siya sa “Popular Celebrity Searches” ng Yahoo! Napansin kong unti-unti nang sumisikat ang batang ito, at lubhang nakapanghihinayang ang kanyang paglisan habang unti-unti na niyang inaakyat ang tagumpay.

Sinundan ko ang pagluluksa ng kanyang mga mahal sa buhay. Si AJ ay isang “happy soul,” anang kaibigan niyang si Sam Concepcion. Nararamdaman ko ang kawalan ng kanyang mga kaibigan at kabarkada. Kasing bata nila kami nang ipagluksa rin namin ang pagpatay sa isa naming kaibigan, si Niño Calinao.

Maaalala si AJ bilang idolo at inspirasyon: crush ng bayan, mapagmahal na kapamilya, palaaral na estudyante, mabuting katrabaho, at malinis na kabataan. Wika nga ni Direk Joey Reyes: “AJ brought a possibility that decency can exist in a business that has been corrupted and so capable of corrupting. Until his very last day, as he was coming home from work, exhausted as he lay asleep on that fatal van, AJ was untouched by the dirt of the business, opting to preserve his decency and dignity.”

(Pinoy Gazette)

Di kawili-wili

Ederic — Sun, 24 Apr 2011 13:50:43 +0000

Libu-libo ang nakapanood sa YouTube ng video ng isang batang lalaking kumikiwal-kiwal sa saliw ng musika. Umiiyak ang bata habang sumasayaw na parang munting macho dancer, at nagkakatuwaan naman ang mga nanonood sa kanya. Galing ito sa March 12, 2011 episode ng “Willing Willie,” ang palabas ni Willie Revillame sa TV5. Ang batang sumasayaw sa video ay si Jan-jan, anim na taong gulang. Contestant siya sa isang segment ng show.

“Ganyan ho ang hirap ng buhay ng tao. [Si] Jan-Jan, siyempre nagsasayaw siya bilang isang macho dancer sa edad niyang yan, para sa kanyang mga mahal na pamilya. Pinahanga mo ako Jan-Jan…” ani Willie matapos sumayaw ng bata.

Sa gabing iyon, binigyan ni Willie ng premyong sampung libong piso si Jan-Jan, at ilang beses pa niyang pinasayaw ang bata. Sa huli, pinapuwesto si Jan-Jan sa isang umaangat na pedestal habang kumikiwal-kiwal at ang host at mga kasama niya ay nakapaligid sa sumasayaw na bata.

Ang pagkalat ng video ay nagbunsod sa ilang concerned netizens upang magpahayag ng protesta sa anila’y pang-aabuso ni Willie sa bata. Tinawag nila ang pansin ng Department of Social Welfare and Development (DSWD), Commission on Human Rights (CHR), Movie and Television Review and Classification Board (MTRCB) at iba pang ahensiya ng gobyerno, pati na rin ang pribadong sektor. Sa Internet, binuo ang mga Facebook page gaya ng “Para Kay Janjan” at kinondena ng maraming Twitter users, kabilang ang ilang artista, ang nangyari sa bata.

Sa isang liham naman kay Manny Pangilinan, chairman ng ABC Development Corporation na nagpapatakbo ng TV5, sinabi ni DSWD Sec. Dinky Soliman na base sa Republic Act No. 7610 o Special Protection of Children Against Abuse, Exploitation and Discrimination Act, hindi maipagkakamaling child abuse ang nangyari kay Jan-Jan.

Nang lumabas sa “Willing Willie” ang mga magulang ng bata, itinanggi nilang may nangyaring child abuse. Gusto raw ni Jan-Jan ang ginawa niya, at sinusunod lamang nila ang kagustuhan ng bata na ma-discover. Naglabas ng apology ang TV5, at sinabing may pahintulot ng mga magulang ang pagsasayaw ni Jan-Jan.

Kinondena rin ng Commission on Human Rights ang “Willing Willie,” at sinabing ang pagpayag ng mga magulang ni Jan-Jan na ilagay sa kahiya-hiyang kalagayan ang bata ay pang-aabuso sa kanya. Nagsasagawa rin ng pagsisiyasat ang MTRCB.

Nag-pull out naman ng kanilang mga patalastas sa palabas ang Mang Inasal ng Jollibee, Del Monte, at Procter & Gamble. Kinansela rin ng Cebuana Lhuillier ang sponsored segment nila. Pagkatapos nito, inianunsiyo ni Willie na dalawang linggo munang mawawala sa ere ang “Willing Willie” habang pinag-iisipan niya kung babalik pa siya. Inatake rin niya ang kanyang mga kritiko at ipinagmalaki ang mga naitulong niya sa kapwa tao.

Hindi pa rito natatapos ang istorya nina Jan-Jan at Willie. Habang isinusulat ito, nagpapatuloy ang kwento at di pa natin alam ang kahihinatnan nito. Isa lamang ang malinaw: maaaring para kay Willie at sa mga tagahanga niya, nagkakatuwaan lang sila nang maging tila munting macho dancer ang bata. Ngunit para sa maraming Pilipino, ang mga ganitong gawa ni Willie ay hindi kawili-wili.

(Pinoy Gazette)

Mapaniwalain

Ederic — Mon, 11 Apr 2011 05:50:57 +0000

Matapos ang malakas na lindol sa Japan at ang kasunod nitong tsunami, naapektuhan ang nuclear plant sa Fukushima. Bunsod nito, kumalat at nakaabot pa sa Pilipinas ang pangamba ng nuclear radiation leak.

May kumalat ditong text messages na nagsasabing ang mga tao ay di dapat lumabas ng bahay, isara ang mga pintuan at bintana, at magpahid ng betadine sa leeg dahil ang thyroid ang una raw aatakehin ng radiation. Sa ibang version naman ng text messages, sinabing maaari raw magkaroon ng acid rain na makakasunog ng balat o maaaring magdulot ng pagkalagas ng buhok at kanser.

Sinabi na ng DOST na kalokohan lamang ang text messages na ito, pero marami pa rin ang naniwala at nag-forward. Nagkansela pa nga ng klase ang Polytechnic University of the Philippines. Ani Dante Guevarra, pangulo ng PUP, kahit duda rin siya sa kumalat na text messages, minabuti raw niyang pauwiin na lang ang mga estudyante dahil na rin sa kahilingan ng mga magulang na tumatawag sa pamantasan.

Bilang reaksyon sa pagkalat ng maling impormasyon, naglabas ng isang report ang satire news website na Mosquito Press. Ang mga report ng Mosquito Press ay isinusulat na parang totoo at seryosong balita, pero imbento lamang at may patama o kaya’y komentaryo sa mga kasalukuyang usapin. Sa ulat na ito, sinabing sa isang pag-aaral daw ng Harvard University, natukoy ang mga Pilipino bilang pinaka-utu-uto (o gullible) sa buong mundo:

“OMAHA — According to a study released by the Harvard Institute of Socio-Political Progression (HIS-PP), the Philippines ranks first among the world’s most gullible races.

“The study involved content analyses of over 500,000 historical documents from 300 different societies. The documents were then evaluated according to a quantitative metric called the Gump Index.”

Kumalat sa Internet ang fake news na ito ng Mosquito Press, at pagkalipas ng ilang araw ay ginamit ito ni Carmen Pedrosa, isang beteranang kolumnista ng The Philippine Star. Ang sabi niya tungkol sa report:

“This is a serious allegation we should not ignore. For those who do not have access to the internet I found this item in a blog called ‘The Mosquito Press.’ It may seem like a trivial source but according to the authors the study involved ‘content analyses of over 500,000 historical documents from 300 different societies. So we better take it seriously.

“We are gullible because we are not able or do not question information. We prefer to believe what other persons tell us,” dagdag pa niya sa dulo ng kanyang kolum.

Naging paksa ng katatawanan online ang kabalintunaan ng komento ni Pedrosa. Itinampok ng Mosquito Press ang screenshot ng kolum niya sa ilalim ng pamagat na “When journalists fact-check.” Pero ipinagkibit-balikat lamang ito ng kolumnista. Sa dulo ng kanyang kolum kinabukasan, may idinagdag siyang isang talata:

“Whether or not there was such a study by Harvard that ‘Filipinos are the most gullible people on earth’ is less the point than whether it is true that Filipinos are gullible most of the time. This gullibility is especially harmful during elections. The Mosquito Press (according to Wikipedia, the name assumed by Philippine Collegian during martial law) has thought of a clever way to teach Filipinos not to be gullible so I put it up as the title of my column yesterday.”

Iilan lamang sa atin ang gaya ni Pedrosa ay may status at tiwala sa sarili para deadmahin lang ang ganitong pagkakamali. Kaya hangga’t maaari, bago natin ikalat, isulat, o ipasa ang isang impormasyon, tiyakin muna nating mapagkakatiwalaan ang pinagkunan nito.

Dangal sa gitna ng trahedya

Ederic — Sun, 27 Mar 2011 12:42:04 +0000

Nawa’y nasa mabuti kayong kalagayan sa panahong mabasa ninyo ang artikulong ito. May gulat at takot na sinundan naming ang sunud-sunod na masasaklap na pangyayari diyan sa Japan sa nakalipas na mga araw. Nag-aalala kami para sa inyong mga kababayan namin. Nakikidalahamhati rin kami sa mga nawalay sa mga kapamilya, kaibigan, at kakilala dahil sa lindol, tsunami, at pagtagas ng radiation mula sa Fukushima nuclear power plant.

Sabi sa mga pinakahuling ulat, aabot na 9,000 ang binawian ng buhay dahil sa trahedyang ito. Dalawa sa mga biktima ay mga Pilipino. Nakakalungkot ang mga balitang ito.

Pagkatapos ng malakas na lindol diyan, napraning na kaming mga narito sa Pilipinas, lalo na sa Kamaynilaan. Noong isang gabi, isang lindol ang naramdaman dito. Pagtingin ko Twitter timeline ko, sunud-sunod na updates tungkol sa pagyanig ng lupa ang nabasa ko. Nakakatakot. Tila hindi kasinghanda ng Japan ang Pilipinas sa maaaring sakuna.

Sa kabila ng kaba, lubos ang paghanga ng marami sa ating mga kababayan sa katatagan at pagiging marangal na ipinakita ng mga Hapones sa gitna ng trahedya. Mula sa pagiging handa at kalmadong reaksyon sa lindol hanggang sa maayos na mga pila sa mga tindahan, nakita ang pagkakaiba ng mga Hapones sa mga Pilipino.

Sa kuwento ng GMA News reporter na si Chino Gaston, wala silang nakilala ni isa mang Hapones na gustong umalis sa lungsod ng Sendai na sinalanta ng tsunami. Sa gitna ng krisis, may mga estudyanteng naminigay ng pagkain, at may mga batang nagtatanggal ng mga kalat sa daan. Nang pabiro niyang sabihin sa Hapones na nagmamaneho ng kanilang van na kumuha na lang ng gasolina mula sa mga nakatiwawang na sasakyan, napahiya raw sila sa sagot ng tsuper: Hindi siya gagawa nang ganoon dahil ayaw niyang mapasama sa impiyerno.

Walang iwanan at walang lamangan. Kahit sa gitna ng kadiliman, ganyan ang pagpapahalagang nakita natin sa mga mamamayan ng lupain ng sumisikat na araw.

Ayon kay UP Prof. Michiyo Yoneno-Reyes sa panayam sa kanya ni Jessica Soho sa State of the Nation ng GMA News TV, pinahahalagan kasi nilang mga Hapones ang Budistang paniniwala na ang pagiging matapat at pagpapakasakit ay para rin sa kanilang kapakinabangan pagdating ng wakas. Nagkaroon din daw noong ng programa ang pamahalaan na nagtatalagang ang magkakapitbahay sa isang pook ay babantayan tutulungan ang bawat isang sambahayan. Mayroon din daw na regular na mga earthquake drills sa iba’t ibang antas ng pamayanan.

Kakaiba ng kanilang pagkakaisa, disiplina at tiwala sa kanilang pamahalaan. Dahil din kaya ito sa pagkakaroon ng seremonyal na pinuno — ang emperor? Kumbaga, may isang lider silang tininitingala at inaasahan. O marahil ay gawa ng prinsipyo ng “wa” o “harmony” na nakaukit na sa kanilang kultura?

Anuman ang dahilan ng kahanga-hangang katatagang ito ng mga Hapones — na unti-unting bumubura sa dating pagtingin natin sa kanila dahil sa nakalipas — ang mahihiling na lang natin ay makuha rin ito ng mga Pilipino. Sa gayon, mas lalo nating maisabuhay sa panahon ng krisis at mapagyaman ang mga ipinagmamalaki nating konsepto ng kapwa at bayanihan.

At siyempre, ipinagpapasamalamat at ipinagdarasal natin sa Panginoon ang patuloy nating kaligtasan — para sa inyo diyan sa Japan, at dito rin sa amin sa Pilipinas.

(Pinoy Gazette)

Titik ni Ederic

Ka Martin

Most Commented Posts

May Pajero man o wala

Most Commented Posts

Kariton ng mga pangarap

Most Commented Posts

Rizal @ 150

Most Commented Posts

Si Ma’am Chit

Most Commented Posts

Kahirapan at karangyaan

Most Commented Posts

AJ Perez, 18

Most Commented Posts

Di kawili-wili

Most Commented Posts

Mapaniwalain

Most Commented Posts

Dangal sa gitna ng trahedya

Most Commented Posts